خدایا کفر نمی گویم پریشانم، چه می خواهی تو از جانم، مرا بی آن که خود خواهم

 اسیر زندگی کردی، خداوندا تو مسئوولی، خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن

 در این دنیا چه دشوار است، چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار

 است (دکتر شریعتی) 

من آن کبوتر بشکسته بال در دامم که بهر صید من این چرخ دانه نفکند

مرا به همت آن مرغ آسمان رشک شکسته که رخت خویش به هیچ آشیانه ای نفکند

سیل حادثه تاخود، نسازدش ویرانه زما نه هیچ زمان ته خانه ای  نفکند

من آن غریب درخت کویر سوخته ام که سنگ رهگذر از من جوانه ای   نفکند

به غیر من که وفا از پلیدها خواه  به شوره زار کس از مه دانه ای  نفکند

فرشته ای که خبر داشت از شراره عشق چرا به من دگر عاشقانه نفکند

هیچ زمان شعر تازهای نسرود حریم نام تو تا در ترانه نفکند

گاهی چو آب هستم گاهی چو آتشم از این دو گانگی بس درد میکشم

سویم میا  روح پریشان من مخواه اوراق کهنه زکتابی

پرهیز این زمان ز من  ای نازنین که من سر تا به پای شعله پا تا سر آتشم

با پای خویش ز آتش عشق تو بگذرم خویش آزمای خویشم و روح سیاوشم

خدایا آتش عصیانم امشب سرود روشن بارانم امشب

 به دریای غزل بی خویش خاموش پرازموجم دل طوفانم امشب    

                       خدایا  دفتر ناخوانده ام  من   ز راه یک سفر جا مانده ام من

                     به دشت لاله های پرپرعشق زمستان تا بهاران خوانده ام من

به عشق عاشقان خسته سوگند به قلب شیشه بشکسته سوگند

خدایا طاقت تنهایی ام ده  دلی بی  کینه ودر یایی ام  ده

                                      دلی زخمی ترازداغ عزیزان به رنگ لاله صحرایم ده

                             خدایا عمر گل عمرحباب است اسیر باد یا نقشی بر آب است

در این فرصت مرا با خویش مگذار مرا دریاب که این دریا سراب است

 

عاشقت خواهم ماند بی آنكه بدانی دوستت خواهم داشت بی آن كه بر لب آرم در دل خواهم گفت بی هیچ سخنی گوش خواهم داد بی هیچ اندوهی در آغوشت خواهم گریست بی آن كه حس كنی در تو آب خواهم شد بی هیچ گرمایی كنار آشیانه ی تو آشیانه می كنم و فضای آشیانه را پر از ترانه می كنم می پرسند : به خاطر چه زنده ای؟ و من برای زندگی تو را بهانه می كنم 

تو که دوسم نداشتی چرا اومدی سراغم ،چرا نگذاشتی همونجور بسوزه بی تو چراغم ،اونی که ما بهش می گیم عشق عزیزم نداره ریشه ،اونی رو که من می خواستم گم شده واسه همیشه ،نمی ذاره عاشقی رو اون واسه بعدا و فردا ،اون می گه هر شب نباشی پیش من اون شب یلدا ،اما تو یه گل آوردی با یه عشق دادی به دستم ،که منم به حرمت اون تا حالا به پات نشستم ،عمر اون گل که تموم شد حرفای تو هم پریدن ،رفتن و بعد دویدن به یکی دیگه رسیدن ،بعد اون زدم به عشقت رنگ نارنجی عادت ،تا خدانکرده بعدا نکنم به اون حسادت ،خلاصه شدن فراموش قولای تو خیلی راحت ،بیا این قصه تلخو پاک کنیم زود سر فرصت ،واسه نامه جوابی نمی خوام نمی پذیرم ،یاد اون روزی نیفتی دیگه از دست تو سیرم

دیشب شب رویای تـو بود و تـو نبودی                        در گوش من آوای تو بود و تو نبودی  دل زیـر لـب آهسته تـمـنای تـو می کرد                                                                               در حسرت ایـمای تو بـود و تو نبودی    نــقـاشی دریـا کـه کــشیـدم تـک وتنـها                      مـحـتـاج تـماشـای تـو بـود و تـو نبود  صد قافیه زد دل بـه هـوای سـر کـویت                         دل وسعت دریـای تو بـود و تو نبودی دیشب که گل از آیینه ی ماه گل انداخت         خدایم ای خدایم ای خدایم  صدایت میکنم بشنو صدایم صدای خسته وتنها ترینم  که زیر موج نامهربانان شکستم . ..

با حسرت جدا کردم ....

هر روز غروب جاده هاي مه گرفته چشمانت را به انتظار مي نشينم

تا شايد رويايي ترين مسافر خود را لحظه اي هم كه شده نظاره كنم

اما افسوس كه چشم هاي زیبايت در مه مرا نمي بيند و من منتظرانه

تمام لحظه هايم را مي فروشم تا به لحظه اي كه لحظه ي ديدن توست دست پيدا كنم

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیونه بودیم

واسه تو یک عمر اسیر تو کنجاین خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هرکی که دوسش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونش می ذاری

ما که رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود

قصه چشمای تو واسه من تکراری نبود

ما که رفتیم ولی خوب موندی سر قول وقرارا

خوب رها کردی دستامو اول بهار

ما که رفتیم حالا تو میمونی و عشق جدید

میدونم چند روز دیگه میشنوم که جدا شدید

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

دل ما لایق این  که بندازیش زمین نبود

ما که رفتیم چشم تو عجب نگاهی داشت

جمله پر عشق تو چه وعدهای داشت

ما که رفتیم ولیکن قدر تو دونسته بودیم

بشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دل بده به دیگری

به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم تو بمون زیر نگاه عاشقش

ارزوم اینه تلف نشه دقایقش

ما که رفتیم تو برو دنبال تعالع خودت

ببینم سال دیگه کی میاد تولدت

ما که رفتیم تو بمون با اون کسی که از راه اومده

اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده

ما که رفتیم دل ندید به عشق کاغذی

لااقل می اومدی پیشم واسه خدافظی

دیدم در آن کویر درختی غریب را
 محروم از نوازش یک سنگ رهگذر
 تنها نشسته ای
بی برگ و بار زیر نفسهای آفتاب
 در التهاب
در انتظار قطره باران
 در آرزوی آب
 ابری رسید
چهر درخت از شعف شکفت
دلشاد گشت و گفت
 ای ابر ای بشارت باران
 آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟
غرید تیره ابر
 برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت
چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر
ای کاش
 خاکستر وجود مرا با خویش
 می برد باد
باد بیابانگرد
ای داد
 دیدم که گرد باد
 حتی
 خاکستر وجود مرا با خود نمی برد..